اگه نظر بدی ممنون میشم عزیزم   

ببخشید که خیلی دیر به دیر آپ میکنم

کاری از دستت برنمیاد، به جنون میرسی، مرز جنون هم کفاف نمیده!...

من از این همه کش و قوس هایی که تو زندگی برام میاد خسته ام، دیگه حوصلهء هیچ کدام از این فکر و خیالام را ندارم، فکر می کنم به آخرش رسیدم به آخره حقیقت خودم...! من نمی دانم آخر این زندگی به کجا می رسه که ما اینقدر آن را به فکر و خیال، امیدهای واهی می گذرونیم...، هیچ و پوچ!!!

من نمی دانم وقتی من اینها را می دانم، چرا باز هم اینقدر فکر و خیال مزاحم اذیتم میکنه؟

از همه کس و همه چیز می ترسم! از خودم هم می ترسم! از خودم که الان که دارم می نویسم، حتی انگشتهام هم با من یاری نمی کنند، از تاریکی پشت این پنجره! از امروز، از فردا، از دنیا می ترسم! من از این دنیای غول آسای عجیب و بیریخت می ترسم! از دونه دونهء کلمه هایی که اینجا مینویسم می ترسم!

خدایا من از همه چی میترسم!

آنقدر نا آروم و خسته هستم که اصلا قدرت فکر کردن ندارم! تو سرم خالیه خالیه! حالم اصلا خوش نیست، من امشب به عمق تنهایی و بی کسی خودم خیلی بیشتر از همیشه نزدیک هستم! دلم میخواد تا ابد بخوابم، تا خود خود آن دنیا! دلم میخواد یک خواب سفید ببینم؛ پر از گل های یاس، پر از مارگریت های سفید و کوچولو، پر از صدا، پر از بودن، پر از نفس کشیدن، پر از با هم بودن، پر از با هم قدم زدن، پر از اسب، پر از آبشار های بزرگ همیشه جاری، پر از حضور، فقط پر از بودن، بودن و بودن و بودن تا بی نهایت بودن...!!!

عحب دنیای خنده دار و مضحکیه؛ دنیای شک و تنهایی! دلم می خواد این دو تا را بکشم! عمق آن لحظه های کلافگی و راه به جایی نبردن را...! یعنی کسی می تواند دلتنگی را بکشد؟ ای کاش قدرتش را داشتم! ای کاش می توانستم...

دلت میخواد حرف بزنی٫ دردی خودت را بلند بلند برای میلیون میلیون گوشهایی که دور و برت هستند مثل شعرهای سهراب روان و سالم بخوانی و با لحن زیبا، تاثیر درد و شکنجه را زنده تر کنی! ولی... تو یک نقطه ای از دنیا توی حرفهای خودت گم میشی، تو اضطراب و نگرانی٫ تو دودلی و بی اعتمادی نسبت به پاکی این گوشها گم میشی و بر میگردی به همان جایی که همیشه باید بر گردی، یعنی به درون تا بینهایت٫ بینهایت خودت! خودی که تا آخر آخر دنیای تو٫ توی همهء بودن ها و نبودن هات شریک بی غم و بی چون و چرای تو است!

تو زندگی زخمهایی وجود دارند که مثل خوره روح آدم را میخورند! این حرف صادق هدایت است، فلسفهء جالبی داره این کلام کوتاه ولی بی پایان هدایت...! تازگی ها فقط آثار هدایت را می خوانم! حس می کنم آرامم می کند، هدایت درد مشترک من را میفهمد، دیده و شاید هم مشابه اش را درک کرده...!

کاش هدایت ها، سهراب ها، فروغ ها و خیلی های دیگه از خوبای دنیا، درد زندگی را، درد تک تک این آدم های کوچولو را مثل شعر و قصه تو یک فرمول خلاصه میکردند و آدم ها میتوانستند به دنبال این فرمول قصهء غصه هاشون را بنویسند و یا بگویند...

دیگه تمام امیدم را از دست دادم، همه چیز پاک شد؛ تمام آرزوهام، تمام نیتهایی که کرده بودم، تمام سادگیهام، تمام من، تمام وجودم پاک شده، حالم خیلی بد است، خیلی بدتر از آن بد همیشگی!

اول این سال خورد شدم و شکستن واقعیه خودم را حس کردم! بهم ثابت شد که امید ما آدمها تنها چیزی است که خیلی بی پایه و اساس است! فکر میکنم با گذشت روزها به پایان سردرگمی هام نزدیک شدم و یک قدم بیشتر با خط پایان فاصله ندارم، هیچوقت دلم نمی خواد بنویسم به آخر خط رسیدم، ولی انگار همیشه وقتی آدم از چیزی بدش میاد زودتر به سراغش میاد ! منی که اینقدر ساده با صداقت، ستون زندگی خیالی خودم را با آرزو محکم میکردم به اینجا رسیدم، به این آخر خط کذایی!!!

حیف که نمی توانم این دنیا را عوض کنم! حیف که نمی توانم قلبها و افکار آدمهای این دنیا را عوض کنم! حیف که یاد نگرفتم خودخواه باشم! حیف که یاد نگرفتم دودل و نا مطمئن باشم! حیف که یاد نگرفتم فراموش کنم که عزیزترینهای زندگیم ممکنه تو کمتر از یک ثانیه برای بینهایت ثانیه از من دور بشوند و تنهایم بذارند و برای همیشه بودنمون فقط و فقط آرزو باشد! حیف که یاد نگرفتم پیش داوری بکنم! حیف که یاد نگرفتم از کسی متنفر باشم! حیف که یاد نگرفتم عزیزترن های زندگیم را به من پشت کردند را فراموش کنم و از آنها به بدی یاد کنم! حیف که یاد نگرفتم اگه یک بار عاشق شدم، اگه عشقم گذاشت و رفت، دوباره عاشق کس دیگه ای بشوم! ...

خالی شدم از تمام امیدهای زیبایی که سازندهء زندگیم بودند، سبب ادامهء زندگیم بودند! از حالا به بعد قدم به قدم، پیش به سوی آخر هیچ و نیستی، میروم تا انتهای این وجود خالی، که فهمیدن خلوتش مثل ترجمهء کتابی است که هیچوقت خوانده نشد!

از قصد و به عمد قدمهام را آرام بر می دارم، دلم می خواد به آخر نرسم، دلم می خواد دقیقه ها؛ قرنها باشند و بی پایان، نگذرند! آره! این دقیقه ها، نگذرند و بتوانم بمونم، بمونم تا بفهمم از زندگی چی فهمیدم؟ بمونم تا شاید کمی مزهء خوشی و شادی را بچشم، بمونم شاید معجزه ای توی زندگیم رخ بدهد، بمونم چون هنوز زوده به آخر برسم، مگه چقدر عمر کردم؟ آره! بتوانم بمونم، بمونم و بمونم و بمونم...!!!

طفلک این دلم چقدر اگه و ای کاش تو خودش ذخیره کرده...! طفلی دل ساده من!!!...

ای کاش تو در کنارم بودی ، تا سرت را بر روی پاهایم میگذاشتم و دست در موهایت

میکردم و برایت آواز عاشقی را میخواندم !

ای کاش تو در کنارم بودی تا بر لبان سرخت بوسه ای میزدم و تو را در آغوش خودم

میفشردم!

ای کاش تو در کنارم بودی تا درد دلم را از نزدیک با چشمانت در میان میگذاشتم!

کاش فاصله ای بین ما نبود تا با هم به سرزمینی میرفتیم که تنهای تنها ولی با هم

بودیم!

کاش می توانستم آن اشکهایی که از روی عاشقی میریزی را با همین دستانم از

روی گونه های نازنینت پاک کنم!

ای کاش تو همان سایه من بودی که حتی لحظه ای نیز از من دور نبودی!

ای کاش کمی از اختیار دنیا در دستانمان بود که هیچگاه نمیگذاشتیم فاصله ای بین ما
به وجود آید!

ای کاش می توانستیم باز در کنار هم خاطره های شیرین بر جا بگذاریم!

ای کاش قاصدکی تو را در میان خود میگرفت و به سوی من می آورد!

ای کاش لحظه ها و ثانیه ها زودتر بگذرند ، و فصل ها و سالها زودتر از میان

چشمانمان عبور کنند تا این لحظه های تلخ دوری از صحنه زندگی مان محو شد!

کاش سفر نبود ، کاش چیزی به اسم دوری و فاصله نبود!

کاش میتوانستم از غم دوری تو اشک نریزم ، کاش می توانستم دلتنگ نشوم ، کاش

دلم سنگ بود و دوری و فاصله برایم معنایی نداشت ، کاش هیچ احساسی به لحظه

سفر نداشتم ، آری اصلا کاش عاشق نبودم!

کاش فردا که فرا میرسد تو را در کنار خودم ببینم ، کاش لحظه ای دیگر تو با فریاد

بگویی به سوی من می آیی!

کاش لحظه سفرت برایم یک خواب بود، کاش این دوری و فاصله برایم یک رویا بود!

کاش و ای کاش ، کاش کاش کاش ، ای کاش ! تا کی بگویم کاش؟

تا کی بنویسم و بر زبان بیاورم ای کاش!!!!!!!!

و ای کاش روزی فرا رسد که دیگر نگویم ای کاش، آن روز بگویم خدا را صدها مرتبه

شکر که در کنار تو هستم!

روزها و ساعتها گذشت...

از اون وقتی که از زندگیم رفتی  شب ها گریه میکنم روزها میخوابم

از وقتی از زندگیم رفتی

اگه می دونستم که بی تو نمیتونم شاد باشم

اگه میدونستی بدون تو دیگه زنده بودن را نمی شناسم

دیگه هیچی واسم مهم نیست

چرا مهم باشند...؟

کمی مثل دیونه ها دنبالت میگردم

ولی نمی تونم ببینمت

زندگی چرا برای چه؟

به خیابون میرم دوستام رو صدا میزنم

ولی اونا به من می گن تو رو از زندگیم حذف کنم...

دیگه دکترها هم نمیتونن با قرصهاشوم من رو آروم کنن

چی بهت بگم بهترینم؟

که هیچ راهی نیست ، نگاهی نیست ،

ای خدا...

هر چه بیشتر بگردم ، باز هم هیچکس چون تو نیست...

نگاه كن غم درون ديده ام چگونه قطره قطره آب مى شود

چگونه سايه سياه سركشم اسير دست مهتاب مى شود

نگاه كن تمام هستيم خراب مى شود ، شراره اى مرا به كام

مى كشد  مرا به اوج مى برد مرا به دام مى كشد...

نگاه كن تمام آسمان پر از شهاب مى شود

تو آمدى از سرزمين عطرها و نورها

مرا ببر اميد دلنواز من، ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پر ستاره مى كشانيم

نگاه كن من از ستاره سوختم چون ماهيان سرخ رنگ ساده

دل، ستاره چين بركه هاى شب شدم...

كنون دوباره به گوش من مى رسد صداى تو...صداى بال

برفى فرشتگان...

نگاه كن كه من كجا رسيده ام، به كهكشان به بيكران به

جاودان...

مرا دگر رها مكن، مرا از اين ستاره ها جدا مكن

نگاه كن كه موم شب به راه ما،چگونه قطره قطره آب مى شود

سياهى ديدگان من به لالايى گرم تو لبالب از شراب خواب

مى شود تو ميدمى و آفتاب مى شود

لبخند زدی آسمان آبی شد

شبهای قشنگ مهر مهتابی شد

پروانه پس از تولد زیبایت

تا آخر عمر غرق زیبایی شد

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

عشق زمانی به اوج می رسد که جدایی به اوج می رسد.

چون در داشتن شکری نیست ولی در نداشتن همیشه حسرت موج می زند

دو جاده ، جاده های فرعی ، جاده های تنها ، بی کس ، بی نفس !

تقاطع عاشقانه ، جاده اصلی ، دوباره من ، دوباره تو ، دوباره ما ، قصه از نو و دوباره

عشق!

دوباره یک نگاه ، یک آغوش گرم ، یک بوسه شیرین و دوباره لحظه های عاشقی…

دوباره اشک ، دوباره غم و غصه ، و یک راه نفس گیر!

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره ما ، دوباره عشق ، دوباره پرواز ، پرواز به دشت شقایق

های عاشق

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره ما ، دوباره عشق ، دو هم نفس ، دو عاشق ، دو همدل

، دو مجنون!

دوباره آواز ، آواز عاشقانه دو مرغ عشق ، دو دلدار ، دو بیدار

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره داستان های دیگری از من و تو!

یه تنها ، یه مجنون دوباره یک لیلی و مجنون!

یه فرهاد ، یه شیرین ، دوباره یک رویای رنگین!

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره درد دل های عاشقانه !

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره ما , دوباره حادثه ، دوباره داستان های عاشقانه !

دوباره ، باز دوباره ، دوستت دارم باز دوباره !

دوباره من ، دوباره تو ، دوباره ما ، دوباره دوست داشتن های قلبهای ما!

دو  عاشق ، دو موندگار ، دو صادق ، دو همسفر دوباره باز دوباره حرکت به سوی یک

زندگی عاشقانه!