بگذشت مه روزه، عيد آمد و عيد آمد

بگذشت شب هجران معشوق پديد آمد

آن صبح چو صادق شد، عذراي تو وامق شد

معشوق توعاشق شد، شيخ تو مريد آمد

شد جنگ و نظر آمد، شد زهر و شکر آمد

شد سنگ و گهر آمد، شد قفل و کليد آمد

جان ازتن آلوده هم پاک به پاکي رفت

هرچند چو خورشيدي بر پاک و پليد آمد

از لذت جام تو دل مانده به دام تو

جان نيز چو واقف شد او نيز دويد آمد

بس توبه ی شايسته بر سنگ تو بشکسته

بس زاهد و بس عابد کو خرقه دريد آمد